Democratic Republic Congo

Etymology

De Democratische Republiek Congo is vernoemd naar de rivier de Congo, die door het land stroomt. De Congo-rivier is ‘s werelds diepste rivier en ‘s werelds op een na grootste rivier door afvoer.

Vroege Europese zeelieden uit de 16de eeuw vernoemden de Kongo-rivier naar het koninkrijk Kongo en zijn Bantu-inwoners, het Kongo-volk. Het woord Kongo komt uit het Kikongo. Volgens de Amerikaanse schrijver Samuel Henry Nelson is het woord ‘Kongo’ gebaseerd op de wortel konga en het ‘verzamelen’ ervan. De moderne naam van het Kongo-volk, Bakongo, werd in het begin van de 20e eeuw geïntroduceerd.

De Democratische Republiek Congo stond in het verleden achtereenvolgens bekend als Congo-Vrijstaat, Belgisch Congo, de Republiek Congo-Léopoldville, de Democratische Republiek Congo en de Republiek Zaïre, waarna het terugkeerde naar zijn huidige naam de Democratische Republiek Congo.

Ten tijde van de onafhankelijkheid werd het land de Republiek Congo-Léopoldville genoemd om het te onderscheiden van zijn buur, de Republiek Congo-Brazzaville. Met de afkondiging van de grondwet van Luluabourg op 1 augustus 1964 werd het land de DRC, maar werd op 27 oktober 1971 door president Mobutu Sese Seko omgedoopt tot Zaïre (een vroegere naam voor de rivier de Congo) als onderdeel van zijn Authenticité-initiatief.

Het woord Zaïre komt van een Portugese bewerking van een Kikongo-woord nzadi (“rivier”), een inkorting van nzadi o nzere (“rivier die rivieren opslokt”). De rivier stond in de 16e en 17e eeuw bekend als Zaïre; Congo lijkt in de 18e eeuw geleidelijk Zaïre te hebben vervangen in het Engels, en Congo is de Engelse naam die de voorkeur heeft in de 19e-eeuwse literatuur, hoewel verwijzingen naar Zaïre als de naam die door de inboorlingen werd gebruikt (d.w.z. afgeleid van Portugees gebruik) gebruikelijk bleven.

In 1992 stemde de Soevereine Nationale Conferentie om de naam van het land te veranderen in de “Democratische Republiek Congo”, maar de verandering werd niet doorgevoerd. De naam van het land werd later hersteld door president Laurent-Désiré Kabila toen hij Mobutu in 1997 omverwierp. Om het te onderscheiden van de naburige Republiek Congo, wordt het soms Congo (Kinshasa) of Congo-Kinshasa genoemd.

Geschiedenis

Vroege geschiedenis

Het geografische gebied dat nu bekend staat als de Democratische Republiek Congo werd al 90.000 jaar geleden bevolkt. Dit blijkt uit de ontdekking van de Semliki-harpoen in Katanda in 1988. Dit is een van de oudste harpoenen met weerhaken die ooit zijn gevonden en waarschijnlijk gebruikt worden om gigantische riviermeervallen te vangen.

Bantu-volkeren bereikten ergens in het eerste millennium voor Christus Centraal-Afrika en begonnen zich toen geleidelijk naar het zuiden uit te breiden. Hun verspreiding werd versneld door de toepassing van veeteelt en technieken uit de ijzertijd. De mensen die in het zuiden en zuidwesten woonden, waren foeragerende groepen, waarvan de technologie slechts minimaal gebruik van metaaltechnologieën omvatte. De ontwikkeling van metalen gereedschappen in deze periode zorgde voor een revolutie in de landbouw. Dit leidde tot de verplaatsing van de jager-verzamelaarsgroepen in het oosten en zuidoosten. De laatste golf van de Bantu-expansie was voltooid in de 10e eeuw, gevolgd door de oprichting van de Bantu-koninkrijken, waarvan de stijgende bevolking al snel ingewikkelde lokale, regionale en buitenlandse commerciële netwerken mogelijk maakte die voornamelijk handelden in slaven, zout, ijzer en koper.

Congo Vrijstaat (1877-1908)

De Belgische exploratie en administratie vonden plaats van de jaren 1870 tot de jaren 1920. Het werd voor het eerst geleid door Henry Morton Stanley, die zijn verkenningen ondernam onder de sponsoring van koning Leopold II van België. De oostelijke regio’s van het prekoloniale Congo werden zwaar verstoord door constante slavenroof, voornamelijk van Arabisch-Swahili-slavenhandelaren zoals de beruchte Tippu Tip, die Stanley goed kende.

Leopold had plannen voor wat Congo als kolonie zou worden. In een opeenvolging van onderhandelingen speelde Leopold, die humanitaire doelstellingen bepleit in zijn hoedanigheid van voorzitter van de frontorganisatie Association Internationale Africaine, in feite de ene Europese rivaal tegen de andere.

Koning Leopold verwierf formeel de rechten op het Congo-gebied tijdens de conferentie van Berlijn in 1885 en maakte het land tot zijn privé-eigendom. Hij noemde het de Congo Vrijstaat. Leopolds regime begon met verschillende infrastructuurprojecten, zoals de aanleg van de spoorlijn die van de kust naar de hoofdstad Leopoldstad (nu Kinshasa liep), die acht jaar in beslag nam.

In de Vrijstaat dwongen kolonisten de lokale bevolking om rubber te produceren, waarvoor de verspreiding van auto’s en de ontwikkeling van rubberbanden een groeiende internationale markt creëerden. De rubberverkoop leverde Leopold een fortuin op, die verschillende gebouwen in Brussel en Oostende liet bouwen om zichzelf en zijn land te eren. Om de rubberquota af te dwingen, werd de Force Publique ingeschakeld en maakte van de gewoonte om de ledematen van de inboorlingen af ​​te snijden een kwestie van beleid.

In de periode 1885-1908 stierven miljoenen Congolezen als gevolg van uitbuiting en ziekte. In sommige gebieden daalde de bevolking dramatisch – naar schatting hebben slaapziekte en pokken bijna de helft van de bevolking gedood in de gebieden rond de benedenloop van de Congostroom.

Het nieuws van de misbruiken begon te circuleren. In 1904 kreeg de Britse consul in Boma in Congo, Roger Casement, de opdracht van de Britse regering om een ​​onderzoek in te stellen. Zijn rapport, het Casement Report genaamd, bevestigde de beschuldigingen van humanitaire misstanden. Het Belgische parlement dwong Leopold II om een ​​onafhankelijke onderzoekscommissie op te richten. De bevindingen bevestigden het rapport van Casement over misstanden en concludeerden dat de bevolking van Congo in deze periode “met de helft was verminderd”. Het is onmogelijk om precies te bepalen hoeveel mensen zijn omgekomen, omdat er geen nauwkeurige gegevens bestaan.

Belgisch Congo (1908-1960)

In 1908 bezweek het Belgische parlement, ondanks aanvankelijke terughoudendheid, voor internationale druk (vooral vanuit het Verenigd Koninkrijk) en nam het de Vrijstaat over van koning Leopold II. Op 18 oktober 1908 stemde het Belgische parlement voor de annexatie van Congo als Belgische kolonie. De uitvoerende macht ging naar de Belgische minister van koloniale zaken, bijgestaan ​​door een Koloniale Raad (Conseil Colonial) (beiden gevestigd in Brussel). Het Belgische parlement oefende de wetgevende macht uit over Belgisch Congo. In 1923 verhuisde de koloniale hoofdstad van Boma naar Leopoldstad, zo’n 300 kilometer stroomopwaarts het binnenland in.

De overgang van Congo Vrijstaat naar Belgisch Congo was een breuk, maar ook een grote mate van continuïteit. De laatste gouverneur-generaal van de Congo-Vrijstaat, Baron Théophile Wahis, bleef in functie in Belgisch Congo en de meerderheid van het bestuur van Leopold II met hem. Het openstellen van Congo en zijn natuurlijke en minerale rijkdommen voor de Belgische economie bleef de belangrijkste drijfveer voor koloniale expansie, maar andere prioriteiten, zoals gezondheidszorg en basisonderwijs, wonnen langzaam aan belang.

Koloniale bestuurders regeerden over het gebied en er bestond een dubbel rechtssysteem (een systeem van Europese rechtbanken en een andere van inheemse rechtbanken, tribunaux indigènes). Inheemse rechtbanken hadden slechts beperkte bevoegdheden en bleven onder de stevige controle van het koloniale bestuur. De Belgische autoriteiten stonden geen enkele politieke activiteit in Congo toe en de Force Publique sloeg elke poging tot opstand neer.

Belgisch Congo was direct betrokken bij de twee wereldoorlogen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) veranderde een aanvankelijke impasse tussen de Force Publique en het Duitse koloniale leger in Duits Oost-Afrika in een open oorlog met een gezamenlijke Anglo-Belgisch-Portugese invasie van Duits koloniaal grondgebied in 1916 en 1917 tijdens de Oost-Afrikaanse campagne. De Force Publique behaalde een opmerkelijke overwinning toen het in september 1916 onder bevel van generaal Charles Tombeur na zware gevechten Tabora binnentrok.

Na 1918 werd België beloond voor de deelname van de Force Publique aan de Oost-Afrikaanse campagne met een mandaat van de Volkenbond over de voorheen Duitse kolonie Ruanda-Urundi. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vormde Belgisch Congo een cruciale bron van inkomsten voor de Belgische regering in ballingschap in Londen, en de Force Publique nam opnieuw deel aan geallieerde campagnes in Afrika. Belgisch-Congolese troepen onder bevel van Belgische officieren vochten met name tegen het Italiaanse koloniale leger in Ethiopië in Asosa, Bortaï[40] en Saïo onder generaal-majoor Auguste-Eduard Gilliaert.

Geography

De DRC ligt in centraal Afrika bezuiden de Sahara, in het noordwesten begrensd door de Republiek Congo, in het noorden door de Centraal-Afrikaanse Republiek, in het noordoosten door Zuid-Soedan, in het oosten door Oeganda, Rwanda en Burundi, en door Tanzania (over het Tanganyikameer), in het zuiden en zuidoosten door Zambia, in het zuidwesten door Angola en in het westen door de Zuid-Atlantische Oceaan en de exclave Cabinda van Angola. Het land ligt tussen de breedtegraden 6°N en 14°S, en de lengtegraden 12°E en 32°E. Het strekt zich uit over de evenaar, met een derde naar het noorden en tweederde naar het zuiden. Met een oppervlakte van 2.345.408 vierkante kilometer (905.567 sq mi), is het na Algerije het op een na grootste land in Afrika.

Als gevolg van de equatoriale ligging ervaart de DRC veel neerslag en heeft het de hoogste frequentie van onweersbuien ter wereld. De jaarlijkse regenval kan op sommige plaatsen oplopen tot meer dan 2.000 millimeter (80 inch), en het gebied ondersteunt het Congo-regenwoud, het op een na grootste regenwoud ter wereld na het Amazone-regenwoud. Deze enorme uitgestrektheid van weelderige jungle beslaat het grootste deel van het uitgestrekte, laaggelegen centrale stroomgebied van de rivier, die in het westen naar de Atlantische Oceaan afloopt. Dit gebied is omgeven door plateaus die overgaan in savannes in het zuiden en zuidwesten, door bergachtige terrassen in het westen en dichte graslanden die zich uitstrekken tot voorbij de rivier de Congo in het noorden. Het verglaasde Rwenzori-gebergte is te vinden in de uiterste oostelijke regio.

Het tropische klimaat produceerde het Congo-riviersysteem dat de regio topografisch domineert, samen met het regenwoud waar het doorheen stroomt. Het Congobekken beslaat bijna het hele land en heeft een oppervlakte van bijna 1.000.000 km2 (390.000 sq mi). De rivier en haar zijrivieren vormen de ruggengraat van de Congolese economie en transport. Belangrijke zijrivieren zijn de Kasai, Sangha, Ubangi, Ruzizi, Aruwimi en Lulonga.

Congo river around Kinshasa & BrazzavilleCongo river around Kinshasa & Brazzaville

De Congo-rivier heeft de op een na grootste stroom en het op een na grootste stroomgebied van alle rivieren ter wereld (in beide opzichten achter de Amazone aan). De bronnen van de Congo-rivier liggen in de Albertine Rift Mountains die de westelijke tak van de Oost-Afrikaanse Rift flankeren, evenals het Tanganyikameer en het Mwerumeer. De rivier stroomt over het algemeen naar het westen van Kisangani net onder Boyoma Falls, buigt dan geleidelijk naar het zuidwesten, passeert Mbandaka, voegt zich bij de Ubangi-rivier en mondt uit in de Pool Malebo (Stanley Pool). Kinshasa en Brazzaville liggen aan weerszijden van de rivier bij de Pool. Dan versmalt de rivier en valt door een aantal cataracten in diepe kloven, gezamenlijk bekend als de Livingstone Falls, en loopt langs Boma de Atlantische Oceaan in. De rivier en een 37 kilometer (23 mijl) brede strook kustlijn op de noordelijke oever vormen de enige uitlaat van het land naar de Atlantische Oceaan.

De Albertine Rift speelt een sleutelrol bij het vormgeven van de geografie van Congo. Niet alleen is het noordoostelijke deel van het land veel bergachtiger, maar tektonische beweging resulteert in vulkanische activiteit, soms met verlies van mensenlevens. De geologische activiteit in dit gebied heeft ook geleid tot de Afrikaanse Grote Meren, waarvan er vier aan de oostgrens van Congo liggen: het Albertmeer, het Kivumeer, het Edwardmeer en het Tanganyikameer.

De spleetvallei heeft een enorme hoeveelheid minerale rijkdom blootgelegd in het zuiden en oosten van Congo, waardoor het toegankelijk is voor mijnbouw. Kobalt, koper, cadmium, industriële diamanten en diamanten van edelsteenkwaliteit, goud, zilver, zink, mangaan, tin, germanium, uranium, radium, bauxiet, ijzererts en steenkool zijn allemaal overvloedig aanwezig, vooral in de zuidoostelijke regio van Katanga in Congo.

Vulkanisme

Nyiragongo berg

Crater of Nyiragongo volcano in eruptionCrater of Nyiragongo volcano in eruption

Op 17 januari 2002 barstte de berg Nyiragongo uit, waarbij de lava opraakte met een snelheid van 64 km/u (40 mph) en 46 m (50 yd) breed. Een van de drie stromen extreem vloeibare lava stroomde door Goma, waarbij 45 doden vielen en 120.000 daklozen achterbleven. Vierhonderdduizend mensen werden tijdens de uitbarsting uit de stad geëvacueerd. De lava vergiftigde het water van het Kivumeer en doodde vissen. Slechts twee vliegtuigen verlieten de lokale luchthaven vanwege de mogelijkheid van een explosie van opgeslagen benzine. De lava passeerde het vliegveld, vernielde een landingsbaan en zette verschillende vliegtuigen in de val.

Mount Nyamuragira

Zes maanden na de uitbarsting barstte ook de nabijgelegen berg Nyamuragira uit. Mount Nyamuragira barstte vervolgens uit in 2006 en opnieuw in januari 2010.

Biodiversiteit en natuurbehoud

Mountain gorillaMountain gorilla

De regenwouden van de Democratische Republiek Congo bevatten een grote biodiversiteit, waaronder veel zeldzame en endemische soorten, zoals de gewone chimpansee en de bonobo, de Afrikaanse bosolifant, de berggorilla, de okapi en de witte neushoorn.

Nationale parken

De Democratische Republiek Congo is een van de 17 megadiverse landen en is het meest biodiverse Afrikaanse land. Vijf van de nationale parken van het land staan ​​op de werelderfgoedlijst:
Garumba
Kahuzi-Biega
Salonga en Virunga
Okapi-wildreservaat.

Primaten

Natuurbeschermers maken zich vooral zorgen over primaten. Congo wordt bewoond door verschillende soorten mensapen: – de gewone chimpansee (Pan troglodytes)
– de bonobo (Pan paniscus)
– de oostelijke gorilla (Gorilla beringei)
– en mogelijk de westelijke gorilla (Gorilla gorilla).
Het is het enige land ter wereld waar bonobo’s in het wild voorkomen. Er is veel bezorgdheid geuit over het uitsterven van mensapen. Door de jacht en de vernietiging van leefgebieden zijn de chimpansee, de bonobo en de gorilla, waarvan de populaties ooit in de miljoenen telden, nu geslonken tot slechts ongeveer 200.000 gorilla’s, 100.000 chimpansees en mogelijk slechts ongeveer 10.000 bonobo’s. De gorilla’s, chimpansees, bonobo’s en okapi’s worden allemaal geclassificeerd als bedreigd door de World Conservation Union.

Belangrijke milieuproblemen in de DRC zijn onder meer ontbossing, stroperij, die een bedreiging vormt voor de populaties wilde dieren, watervervuiling en mijnbouw.

Ontheemde vluchtelingen veroorzaken of zijn anderszins verantwoordelijk voor aanzienlijke ontbossing, bodemerosie en stroperij van wilde dieren. Een ander belangrijk probleem is milieuschade door de winning van mineralen, met name diamanten, goud en coltan – een mineraal dat wordt gebruikt om condensatoren te vervaardigen.

Cities in DRC

https://www.distancecalculator.net/

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Banner 4